Ik vertrek. Waarheen? Wie het weet mag het zeggen.

Per 1 augustus 2015 zal mijn bureau voor het eerst sinds 12 jaar eindelijk opgeruimd de vakantie en vervolgens het nieuwe schooljaar in gaan. Ik zal niet terugkeren als schoolleider van De Cocon, ik vertrek. En dat doe ik vrijwillig maar zeker met een brok in mijn keel en pijn in mijn hart. Maar het is tijd, tijd voor een nieuwe fase en een nieuwe uitdaging. Ik moet het vertrouwde warme nest verlaten om stil te kunnen staan bij mezelf. Wat wil ik, wat kan ik en waar ben ik nog meer goed in? Ik moet ruimte creëren om te ontdekken, tegen de muur te vliegen, te missen en meer te waarderen wat ik had. Het is geen overhaaste keus maar toch zal het besluit voor velen heel onverwachts komen. Augustus 2015. Dit is ook de datum en het jaar die 8 jaar geleden, toen ik zo’n twee jaar als schoolleider werkte, al vast stond. Karin Donkers getrouwd met de bijna 12 jaar oudere Ted die in 2013 met pensioen zou gaan. Ik zou nog 2 jaar doorwerken en in augustus 2015 zouden we samen gaan genieten van een nieuwe toekomst. Hier in Nederland of in het buitenland, maar we zouden in ieder geval kiezen voor een andere invulling van ons leven. Dit was tevens het tijdstip waar mijn collega en adjunct ook afscheid zou nemen en van haar pensioen zou gaan genieten. Een gezamenlijk afscheid leek ons het mooist. We waren immers echt op elkaar ingewerkt en zouden het zo moeilijk vinden om een ‘doorstart’ te maken met een nieuwe schoolleider of adjunct. In 2010 kwam er echter een kink in de kabel. Ted overleed na een ziekbed van nog geen jaar en ik werd geconfronteerd met een hele nieuw toekomst. Ik zou als weduwe en dus alleenstaande vrouw en moeder gewoon mijn eigen leven moeten vormgeven en mijn eigen ‘broek’ op moeten houden. Het heeft even geduurd want het was echt een Mindset en ik vond dat niet makkelijk. Maar bij de pakken neer zitten, zit gelukkig niet in mijn karakter, en acceptatie is overigens de enige optie die je hebt. Een week na het overlijden van Ted, was ik alweer op school te vinden en was de veiligheid van de school, de leerlingen en mijn fantastische team, bijzonder helend. Het was goed maar ik realiseer me nu dat veiligheid ook beperkend kan werken. Je weet immers wat je hebt en niet wat je krijgt. En ik had en heb veel, gelukkig maar. Daar heb ik de afgelopen jaren dan ook van mogen genieten. Maar het beklemmende gevoel van ouder worden en misschien kansen missen, bekruipt me steeds vaker. De verantwoordelijkheid voor een school met haar ouders, leerlingen en leerkrachten gaat steeds zwaarder wegen. De toets- en afrekencultuur in het onderwijs frustreert en ik realiseer me dat de dingen waar ik goed in ben niet meer liggen in mijn werk als schoolleider. Ik denk dat mijn passie ligt in het samen leren, het ‘onderwijzen’, het coachen en begeleiden. Ik ben een mensenmens en als ik enthousiast ben voor iets, wil ik mensen inspireren en uitdagen. Maar dan komt de realisatie en het moment dat het tot een echte keuze moet komen. Ik vertrek. Ik vertrek omdat het tijd is. Ik vertrek omdat ik iets anders wil, iets nieuws. Ik vertrek omdat ik er aan toe ben. Als ik nog wat anders wil, moet ik wel gaan bewegen. En ik heb nu dus een besluit genomen. Ik ga een nieuwe richting geven aan mijn loopbaan in het onderwijs. Hoe die er precies uit zal gaan zien, weet ik nog niet. Ik ga als freelancer, dus als zelfstandige, me richten op het geven van trainingen, het coachen van leerkrachten en/of het begeleiden van projecten. Ik geloof heel erg in het ‘Samen leren’, het informeel leren. Ik ben van mening dat er ontzettend veel ‘know how’ in de schoolteams aanwezig is. Ik geloof in leren van en met elkaar, in leren reflecteren op je eigen handelen en in het geven van feedback als groei- en ontwikkelinstrument. Ik ben van mening dat vertrouwen, autonomie, oplossend vermogen, reflectie en zelfsturing belangrijke competenties zijn voor leraren en leerlingen van de toekomst. Ik wil graag een bijdrage gaan leveren aan de ontwikkeling van ‘Sterke teams’. Je niet laten bewegen als een marionet en afwachten wat de ander voor je bedenkt, maar zelf de regie en verantwoordelijkheid nemen. Ik zou daar een bijdrage aan willen leveren. Er staat voor mij nog niets vast, er zijn wel ‘lijntjes’, er is nog geen nieuw contract maar er zijn wel kansen die ik wil onderzoeken. Ik moet kijken of dat gaat lukken, of het me voldoening gaat geven en of ik deze weg moet gaan. Ik wil geen spijt krijgen van dingen die ik niet gedaan heb, ik moet kunnen omzien zonder spijt. De Cocon is een geweldige school met heerlijke leerlingen en een fantastisch team. Er wordt mooi uitdagend en betekenisvol onderwijs gegeven en we staan ‘goed op de kaart’. We vertrekken samen. Net als zo’n 8 jaar geleden al afgesproken was. De een gaat met pensioen en de ander gaat…? Wie zal het zeggen? Wie het weet mag het zeggen! Bedankt allemaal, voor het vertrouwen, de samenwerking en onze gezamenlijke ontwikkelkracht. We hebben er wat moois van gemaakt.

The Only Thought The only thought you think is the thought which you learned to think. The only life you live is the life you have chosen to live. The only space you need, is time. The only time you have, is now. Karin Donkers, schoolleider op een school voor Ontwikkelingsgericht Onderwijs Edublogger Bloggerscollectief HetKind Twitter; @kardonsch