Kinderen zijn als nat cement. Alles wat daar op valt, maakt een afdruk

Zo klein en aarzelend komen ze aan het handje van hun vader en moeder de school binnen. Ik heb altijd wat met ze te doen. Het kan niet anders dan dat het een grote indruk moet maken. De eerste schooldag voor een soms nog driejarige peuter. Moeders praten er al weken samen over. De een is er echt aan toe en de ander heeft heel veel moeite met het lege huis en het loslaten. Maar hoe zou het voor het kind zelf zijn? We kunnen niet in de hoofdjes kijken van deze kleine minimensjes. Ze zijn vaak nog niet instaat om hun gevoelens onder woorden te brengen. We zullen het niet weten, maar soms laat ik mijn gedachten even de vrije loop en probeer ik te bedenken hoe het is om de school binnen te komen, de klas in te stappen en vervolgens helemaal alleen gelaten te worden. De eerste indruk, mag ik er zijn, voel ik me welkom en veilig?

Het schoolplein is vol met gillende kinderen Ik houd de hand van mijn mama stevig vast Op mijn rug de rugzak die ik kreeg van oma De beker erin is gevuld met appelsap Twee jongens rennen rondjes om me heen Ik klem mezelf vast aan de been van mama De bel gaat en iedereen komt in beweging We lopen allemaal tegelijk naar dezelfde deur Ik krijg een duw in mijn rug en val naar voren Mama trekt me bij de arm weer omhoog We zijn bij de deur en stappen over de drempel Het is druk in de gang met veel pratende ouders Ik zie veel jassen en heel veel verschillende billen Mijn jas gaat uit en mama hangt hem op een haakje De beker mag uit de tas en de tas mag op de kapstok We slalommen door de gang naar het klaslokaal In de deuropening staat een mevrouw, het is de juf Ze praat met een meneer maar kijkt dan naar mij Ze loopt naar me toe en zakt door haar knieën Ze is plotseling even groot als dat ik en dat is fijn “Dag Lisa zegt ze, wat fijn dat je er bent.” Ik voel dat ik warm word, mijn wangen gloeien “Kom maar mee, dan gaan we een stoeltje zoeken.” Ze geeft me een hand en ik laat die van mama los Even kijk ik om en zie dat mama achter ons aan loopt Juf loopt naar de kring en zegt dat ik daar mag zitten Op een bank, niet alleen maar naast een jongetje Hij kijkt me aan, schuift wat op maar zegt niets Mama geeft me een kus en opeens slaat de paniek toe Ze zal me hier toch niet alleen laten, de hele ochtend Ik voel mijn tranen branden achter mijn oogleden Mama geeft een aai over mijn bol en een kushand Ze loopt de klas uit, kijkt nog een keer om en ze is weg Dan lukt het me niet meer om de tranen tegen te houden Dikke druppels stromen over mijn wangen naar beneden Naast me legt een jongetje zijn hand op mijn knie Ik kijk hem aarzelend aan en hij glimlacht naar me Ik voel dat ik rustiger word en kijk om me heen Allemaal kinderen van dezelfde leeftijd zitten in de kring Dan begint juf te praten en ik stop met huilen en kijk “We hebben een nieuw meisje in de klas, ze heet Lisa.” Weer voel ik de warmte op mijn wangen, maar niet erg Iedereen kijkt mijn kant uit en hun ogen lachen naar me “Welkom Lisa, we zijn blij dat je bij ons in de klas komt.” “Als we straks gaan spelen, laten we alles in de klas zien.” “Als je vragen hebt, kom je lekker naar me toe, is dat oké?” Ik knik met mijn hoofd en voel dat ik rustiger word Juf heeft een vriendelijke stem en lieve ogen Het is tijd om te gaan spelen en de kinderen kiezen Hoe gaat dat en wat moet ik gaan doen en met wie? Ik word gelukkig niet alleen gelaten maar krijg een maatje Hetzelfde jongetje dat daarnet zijn hand op m’n knie legde Samen gaan we de hele school bekijken, zelfs boven Best spannend maar het jongetje dat Thijs heet is lief Hij speelt met me en helpt me met de rits van mijn jas Samen wandelen we om 12 uur naar de papa’s en mama’s Ik ben moe en gaap een keer als mama me omhelst “Was het leuk?” Ik knik met mijn hoofd en gaap nog eens Mijn hoofd op haar schouder, de moeheid overvalt me Mijn eerste dag, een dag vol indrukken en ik ben moe Morgen ga ik weer naar school en Thijs zal er dan ook zijn Ik kan dan zelf de klas vinden, de kapstok en het toilet Ik ben niet alleen en ze vinden het fijn dat ik er ben. Zachtjes vlei ik mijn hoofd op mama schouders Mijn duim verdwijnt in mijn mond en mijn adem wordt rustiger Karin Donkers schoolleider op een school voor OntwikkelingsGericht Onderwijs Twitter; @kardonsch Publicatie op HetKind