Onderweg, maar nog niet los.

Over dromen, doorzetten en het pijnlijke besluit om te stoppen met groeien

Een week ben ik nu onderweg. Vakantie. Even weg van school, weg van de dagelijkse drukte. En toch lukt het me niet om te ontspannen. Er knaagt iets. Een gevoel van onrust dat ik niet helemaal kan plaatsen. Maar wat ik wél weet, is dat bepaalde opmerkingen en afspraken zich als littekens in mijn geheugen hebben genesteld.

Misschien komt het doordat ik jarenlang heb gewerkt met hart en ziel. Met passie – dat woord dat je eigenlijk niet meer hardop mag zeggen. Want werk is toch gewoon werk? Je verdient geld, je doet je ding. Maar laten we eerlijk zijn: sommige kansen krijg je maar één keer in je leven.

Ik kreeg zo’n kans in 2017, toen ik solliciteerde op de functie van kwartiermaker voor een nieuw te starten school. Met twee leerkrachten en een intern begeleider begonnen we aan iets wat eigenlijk niet mocht, maar wél kon: een school opstarten zonder opdracht van bovenaf, maar mét vertrouwen in ons als onderwijsprofessionals. Ons team werd gevormd op basis van een gedeelde droom. En die droom mochten we waarmaken. En dat deden we.

Zonder uit te weiden over alle hobbels, tegenslagen, het geduld en het harde werken: de school groeide uit tot een succes. In mei 2024, zeven jaar na de start, kregen we eindelijk ons eigen gebouw. Geen tijdelijke locaties of dependances meer – we hadden een thuis.

Maar al die jaren riepen we het al: zes lokalen zijn niet genoeg. Steeds opnieuw gaven we het aan, maar we werden niet gehoord. Laat het eerst maar zien, klonk het. Richt je op het onderwijs, de huisvesting komt wel.

De leerlingenstroom bleef groeien. Ouders waren tevreden, kinderen voelden zich veilig, het team vond zijn weg in het kindcentrum. Maar de ruimte werd krapper. De klassen voller. En nu, in juli, is de grens bereikt. De boodschap is duidelijk: we moeten stoppen met groeien.

Dat betekent dat we opnieuw moeten uitwijken naar een andere locatie. Dat we weten: meer dan 24 leerlingen per klas gaat niet meer. Dat we een keuze kregen: terug naar zes groepen – het aantal lokalen in het gebouw – met het risico op lastig te sturen, heterogene groepen. Maar een school heeft structuur nodig. Minimaal acht groepen: twee kleutergroepen en verder elk leerjaar één.

En daar staan we dan. Jarenlang gewerkt aan bestaansrecht, betekenisvol onderwijs en verbondenheid op één plek – en toch weer verdeeld. Een leerlingenstop bij de kleuters. Vijftien kinderen hebben we moeten laten gaan. Niet omdat we ze geen goed onderwijs kunnen bieden, maar omdat ouders kiezen voor stabiliteit. Omdat zij hun kinderen niet willen zien ‘zwerven’ door hun basisschooltijd. En dat is begrijpelijk. We hadden hen immers iets anders beloofd: onderwijs dichtbij, in de wijk.

En precies daar wringt het. Een jarenlange droom die eindigt in een rem op groei.

We zullen opnieuw moeten kijken naar wat wél kan. Naar de kracht van een kleine school, met maximaal 24 leerlingen per klas. Naar het versterken van verbinding met de teamleden en groepen op de andere locatie. Naar het behouden van vertrouwen van ouders.

En dat kunnen we. Want wat ben ik ongelooflijk trots op mijn team. Ze zijn gebleven, ondanks alles. Ondanks het gevecht, ondanks de vermoeidheid. Ze hadden makkelijk kunnen kiezen voor een andere plek. Maar ze bleven. Omdat ze geloven in waar we voor staan.

De bittere pil? We kunnen ons mooie, betekenisvolle onderwijs voorlopig maar aan een beperkt aantal kinderen bieden. Wat we niet zullen slikken? Dat we ontkoppeld zijn. We willen terug naar één locatie. En daar blijven we voor strijden. Samen met ouders. Samen met het bestuur. Samen als team!

Karin Scholte de Jonge, directeur openbare Vroonermeerschool