Ik zou je vertellen….

Zestien jaar verder

Zestien jaar geleden stond de tijd stil, of zo voelde het. Terwijl de wereld gewoon doorging, bleef er in mij een plek bestaan waar de tijd even bleef hangen. Een plek waar jouw naam nog altijd klinkt en waar herinneringen niet vervagen, maar met de jaren zachter worden.

Elk jaar ga ik op jouw sterfdag naar je graf. Ik zit daar even stil en vertel in gedachten wat er allemaal gebeurde in de jaren waarin jij er niet meer was. Over onze kinderen, over hun verdriet en hun kracht, over de hobbels op hun weg en over hoe trots ik ben op de mensen die zij geworden zijn. Over kleinkinderen die geboren werden en nieuw licht brachten. Over mijn ouders, van wie ik afscheid moest nemen. Over ouder worden, over zachter worden, maar ook steviger in wie ik ben.

Ik zou je vertellen dat er opnieuw liefde kwam. Dat liefde, ook later in een leven, niet alleen bestaat uit warmte en geluk, maar ook uit zorgen voor elkaar, verdriet om ziekte, aanpassen, schikken en soms opnieuw je leven organiseren. Maar ook uit samen eten, lachen, botsen, elkaar soms niet begrijpen en toch samen onderweg blijven.

Ik zou je vertellen over corona, over een wereld die even stilviel, en daarna over oorlogen, verharding en een samenleving waarin zachtheid soms ver te zoeken lijkt. Dat ik soms denk: wat ben ik ergens blij dat jij dit niet meer hoeft mee te maken. Niet deze hardheid, niet het snelle oordeel, niet het tegenover elkaar staan.

Maar ik zou je vooral vertellen over alles wat mooi bleef en nieuw ontstond. Over kleine handjes van kleinkinderen in de mijne. Over wandelingen in de natuur, waar ik troost en rust vond. Over een hond die leven in huis bracht. Over gewone dagen die, nu ik ouder word, steeds kostbaarder voelen.

En over Puck. Onze kat, die ruim negentien jaar werd en als stille getuige bijna alles meemaakte. De jaren met jou, de stilte daarna, kinderen die volwassen werden, nieuw leven, nieuw verdriet en nieuwe liefde. En ook al is zij er niet meer, op foto’s kijkt ze me soms nog aan alsof niets ooit echt verdwijnt.

Misschien is dat wat zestien jaar mij heeft geleerd: dat liefde niet ophoudt waar een leven eindigt. Dat mensen, dieren, herinneringen en alles wat wezenlijk was, op een andere manier met je meereist.

Sommige namen noem je een leven lang.
Niet alleen uit verdriet,
maar vooral uit liefde.

Xx Karin

In memoriam 

Ted Donkers 21-06-1950 – 05-05-2010♥️