Moederschap, in een andere vorm

Het moederschap.

Of misschien beter gezegd: het gevoel dat eraan verwant is, zo dichtbij dat het nauwelijks van elkaar te onderscheiden valt. Dat diepe, allesomvattende besef dat je voor het eerst verantwoordelijkheid draagt voor een ander leven.

In mijn geval gaat dat nu niet over een kind, maar over het voor het eerst moeder zijn van een pup.

Het begint met het onverwachte. Met het idee dat je denkt dat je het wel kunt, dat je na verloop van tijd je dagen weer in een ritme hebt gekregen en dat je inmiddels wel weet hoe zorgen werkt. Dat je denkt: dit kan ik, dit heb ik eerder gedaan.

Totdat blijkt dat zorgen zich nooit netjes laat ordenen, zich niet laat plannen en zich telkens opnieuw onttrekt aan alles wat je dacht te weten.

Na dertien jaar alleen te hebben gewoond en nu pas drie jaar samen met mijn nieuwe liefde, is er ineens weer een extra verantwoordelijkheid in ons leven gekomen. Een wezen dat volledig van mij afhankelijk is en mij tegelijkertijd voortdurend lijkt uit te dagen. Iemand die mij nodig heeft, maar dat nog niet kan laten zien zonder strijd.

Gisteren zat ik huilend thuis. Een hond die zijn eigen gang wilde gaan, mij uitdaagde door te springen en te bijten en niet vatbaar leek voor rede of rust. In dat moment hoorde ik mezelf denken en het raakte me harder dan ik had verwacht dat ik toch alles voor hem deed. Die zin, die ik vroeger ook zo vaak dacht, en soms uitsprak, tegen mijn kinderen.

En net als toen gebeurde ook nu dat wat pijn doet: niet uit onwil of boosheid, maar uit onvermogen, uit onrust, uit iets wat hij zelf nog niet kan overzien. Die herkenning maakte het niet lichter, maar wel pijnlijk vertrouwd.

De machteloosheid kwam opzetten, samen met een diepe moedeloosheid. En ergens daaronder groeide het besef dat het verdriet en de spanning van de afgelopen tijd mij tijdelijk hadden veranderd. Dat ik sneller geraakt was, minder geduldig, kwetsbaarder dan ik van mezelf gewend ben. Het was confronterend om te voelen hoe dun de laag soms is tussen stevig staan en jezelf even kwijt zijn.

Ik voelde me klein en breekbaar en herinnerde me tegelijkertijd dat oude, bijna vergeten gevoel van het jonge moederschap. De uitputting, de twijfel, het jezelf kwijtraken en toch blijven. Omdat iemand jou nodig heeft, ook als je niet weet of je het goed doet.

Misschien is dat wel de kern van zorgen. Dat het niet betekent dat je altijd sterk bent of alles aankunt, maar dat je blijft, ook wanneer je wankelt en het antwoord even niet hebt. Dat liefde soms schuurt, juist omdat ze echt is.

Vandaag probeer ik dat weer toe te laten. Door niet alles te hoeven kunnen, niet alles te hoeven weten en mild te zijn voor de momenten waarop het me even te veel wordt. Door te blijven, met zachtere handen en met ruimte voor mijn eigen tranen.

Moederschap verandert van vorm, maar het raakt steeds opnieuw dezelfde kwetsbare plek, waar liefde en onzekerheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Karin Scholte de Jonge