Nieuwe rollen

Je denkt vaak dat je weet hoe het gaat. Op school leek het voorspelbaar: een nieuwe collega met ervaring zou haar klas snel onder controle hebben, de beginners zouden tijd nodig hebben om hun plek te vinden. Maar de werkelijkheid liet iets anders zien. Juist degene die dacht het allemaal onder controle te hebben, worstelt het meest. Het maakt duidelijk hoe weinig er soms klopt van onze verwachtingen.

Thuis overkwam me precies hetzelfde. Vrij onverwachts kwam er een puppy in huis. Ik dacht: kinderen grootgebracht, kleinkinderen volop – dat kan ik! Maar zodra dat kleine hondje van tien weken mijn leven binnenwandelde, voelde ik me geen ervaren moeder of onderwijsvrouw meer. Emotie en faalangst namen het stuur over. Ineens was ik bezorgd, onhandig, vol vragen, maar ook met een hart dat overstroomde van liefde.

Wat helpt in zulke nieuwe situaties? Voor mij zijn het drie dingen: humor, relatie en relativeringsvermogen. Lachen om je eigen gestuntel, de verbinding zoeken met de ander – mens of dier – en weten dat er altijd weer een morgen is. Een tweede kans. Je mag fouten maken. Sterker nog, juist daarin ben je een voorbeeld. Vragen durven stellen, samen zoeken naar antwoorden, en toegeven dat je het even niet weet. Zolang het maar geen trucje wordt. Want echt leren vraagt om echtheid, niet om toneel.

Of het nu gaat om een klas of een pup, om een nieuwe collega of om jezelf in een onverwachte rol – leren begint altijd bij loslaten, bij kijken en bij vertrouwen. En misschien wel het belangrijkste: jezelf toestaan om álles behalve dé ervaren leraar te willen zijn.

Leerling mogen zijn – dat is de kern.

Karin Scholte de Jonge